Τότε…

Τότε...

 

Καθώς η ηλικιωμένη κυρία έφτανε στο ταμείο του καταστήματος για να πληρώσει, η νεαρή ταμίας τής επισήμανε ότι έπρεπε να φέρνει δικές της τσάντες για τα ψώνια, γιατι οι πλαστικές σακούλες ρυπαίνουν το περιβάλλον.
 
Η γυναίκα ζήτησε συγγνώμη από τη νεαρή ταμία και της εξήγησε, «Ναι, εμείς δεν είχαμε αυτό το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος στα νιάτα μου»…
Η νεαρή υπάλληλος απάντησε, «Αυτό είναι το πρόβλημά μας σήμερα. Η δική σας γενιά σας δεν νοιαζόταν αρκετά ώστε να διαφυλάξει το περιβάλλον για τις μελλοντικές γενιές. Δεν είχατε οικολογική συνείδηση.»
 
Η ηλικιωμένη κυρία της είπε πως είχε δίκιο – «Ναι, η δική μου γενιά δεν είχε οικολογική συνείδηση στην εποχή μου».  Συνέχισε, εξηγώντας στη νεαρή πώς ήταν τα πράγματα τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν οικολογική συνείδηση: 
 
«Τότε, επιστρέφαμε τα γυάλινα μπουκάλια του γάλακτος, των αναψυκτικών και της μπύρας στο κατάστημα. Το κατάστημα τα έστελνε πίσω στο εργοστάσιο για να πλυθούν και να αποστειρωθούν για να χρησιμοποιηθούν ξανά και ξανά. Οπότε στην πραγματικότητα τα ανακύκλωναν.  Αλλά, δεν είχαμε οικολογική συνείδηση στις μέρες μας… 
 
Στα μπακάλικα τα ψώνια μας έμπαιναν σε δίχτυ ή σε καφέ χάρτινες σακούλες που χρησιμοποιούσαμε μετέπειτα για πολλά πράγματα. Το πιο αξιομνημόνευτο – εκτός από την χρήση τους για σακούλες οικιακών απορριμμάτων – ήταν η χρήση αυτού του καφέ χαρτιού για κάλυμμα των σχολικών βιβλίων μας. Αυτό εξασφάλιζε πως τα βιβλία που παρέχονταν από το σχολείο δεν θα παραμορφώνονταν από μουτζούρες μας και δε θα αχρηστεύονταν από την καθημερινή χρήση. Θα έμεναν σε καλή κατάσταση και μετά από χρόνια θα τα έβρισκαν τα δικά μας παιδιά κάπου στη βιβλιοθήκη για να ξεκινήσουν το δικό τους ταξίδι στη γνώση. Και δε θα κατέληγαν σε έναν κάδο σκουπιδιών. Τι κρίμα, που δεν είχαμε οικολογική συνείδηση τότε.  
 
Ανεβαίναμε τις σκάλες με τα πόδια, γιατί δεν είχαμε κυλιόμενες σε κάθε κατάστημα ή κάθε κτίριο που επισκεπτόμασταν. Περπατούσαμε μέχρι το μανάβικο. Δεν καβαλούσαμε μια μηχανή 300 ίππων κάθε φορά που χρειαζόταν να διασχίσουμε δύο τετράγωνα. Αλλά έχεις δίκιο… δεν είχαμε οικολογική συνείδηση στις μέρες μας…
 
Τότε, πλέναμε τις πάνες των μωρών, αφού δεν είχαμε αυτές της μιας χρήσεως που γεμίζουμε τους κάδους και δεν ανακυκλώνονται. Στεγνώναμε τα ρούχα πάνω σε τεντωμένο σχοινί, όχι μέσα σε ένα στεγνωτήριο-φαγάνα που καταβροχθίζει αχόρταγα ρεύμα 220 βολτ. Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια όντως στέγνωναν τα ρούχα μας τότε… στις μέρες μας.
 
Τα παιδιά είχαν ρούχα από δεύτερο χέρι, από τους αδελφούς, τις αδελφές ή τα ξαδέρφια τους και όχι πάντοτε καινούργια ρούχα που καθώς μεγαλώναμε θα φοριούνταν μόλις για λίγους μήνες και θα κατέληγαν κι αυτά στα σκουπίδια.
 
Τα ρούχα που σκίζονταν τα μαντάραμε, όταν έφευγε ένα κουμπί το ράβαμε. Και τα αντικείμενα το ίδιο. Ό,τι έσπαγε το κολλούσαμε κι ό,τι χαλούσε το επιδιορθώναμε. Αλλά ναι, κοπέλα μου, έχεις δίκιο – εμείς δεν είχαμε οικολογική συνείδηση τον παλιό καιρό.
 
Τότε είχαμε μόνο μια τηλεόραση ή ένα ραδιόφωνο στο σπίτι – όχι από μία τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο. Και η τηλεόραση είχε μικρή οθόνη, σε μέγεθος ενός μαντηλιού (τις προλάβατε άραγε;), και όχι οθόνη σε μέγεθος δωματίου. Στην κουζίνα ανακατεύαμε με το χέρι γιατί δεν είχαμε ηλεκτρικά μηχανήματα να τα κάνουν όλα για μας.
Όταν συσκευάζαμε ένα εύθραυστο αντικείμενο για να το ταχυδρομήσουμε, για να το προστατεύσουμε χρησιμοποιούσαμε παλιές εφημερίδες, και όχι συνθετικό φελιζόλ ή πλαστικό περιτύλιγμα με φυσαλίδες. Τότε, δε χρειαζόταν να βάλουμε μπρος μια μηχανή και να κάψουμε βενζίνη για να κουρέψουμε το γκαζόν. Χρησιμοποιούσαμε ένα χειροκίνητο χλοοκοπτικό που «έκαιγε» ανθρώπινη ενέργεια.  Γυμναζόμασταν με την εργασία, δεν χρειαζόταν να πηγαίνουμε σε γυμναστήριο για να τρέχουμε πάνω σε κυλιόμενους διάδρομους που καταναλώνουν αχόρταγα ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά έχεις δίκιο. Δεν είχαμε εμείς οικολογική συνείδηση τότε.
 
Πίναμε νερό από τη βρύση ή από το σιντριβάνι, όταν ήμασταν διψασμένοι, αντί να χρησιμοποιούμε κάθε φορά ποτήρι ή πλαστικό μπουκάλι που θα κατέληγε στη χωματερή.
 
Ξαναγεμίζαμε τις πένες με μελάνι, αντί να αγοράζουμε καινούργιες,  και βάζαμε καινούργιο ξυράφι στην ξυριστική μηχανή αντί να πετάξουμε ολόκληρο το εργαλείο μόνο και μόνο επειδή η λεπίδα του ξυραφιού δεν έκοβε πια…. Αλλά δεν είχαμε οικολογική συνείδηση τότε.
 
Τότε, οι άνθρωποι έπαιρναν το τραμ ή το λεωφορείο και τα παιδιά πήγαιναν με ποδήλατο στο σχολείο – ή περπατούσαν – αντί να μετατρέπουν τις μητέρες τους σε 24ωρη υπηρεσία ταξί με το SUV των  45.000 ευρώ ή το βαν της οικογένειας – που κοστίζουν όσο κόστιζε ένα ολόκληρο σπίτι.
 
Είχαμε μια πρίζα σε κάθε δωμάτιο, και όχι ολόκληρο συγκρότημα πριζών για να τροφοδοτούμε δώδεκα συσκευές. Και δεν χρειαζόμασταν έναν υπολογιστή-γκάτζετ για να λάβουμε σήμα που εκπέμπεται από δορυφόρους 23.000 μίλια έξω στο διάστημα, για να βρούμε το πλησιέστερο μαγαζί που πουλάει χάμπουργκερ.
 
Δεν είναι λυπηρό, η σημερινή γενιά να θρηνεί για το πόσο σπάταλοι ήμασταν εμείς τα γερόντια, μόνο και μόνο επειδή –και καλά- δεν είχαμε οικολογική συνείδηση τότε;
 
 
 

—Αλίκη σ’ευχαριστούμε για την υπέροχη ιστορία! —