Απλά μικρά βήματα για να διαχειριστούμε το άγχος, την ανησυχία και τον φόβο.

Απλά, μικρά βήματα για να διαχειριστούμε το άγχος, την ανησυχία και τον φόβο.

Όταν αισθανόμαστε δυσφορία και βιώνουμε δυσάρεστα συναισθήματα, ο οργανισμός μας αντιδρά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από εκείνον που έχουμε συνηθίσει. 

 

Τι συμβαίνει όμως και είναι όλα τόσο διαφορετικά; 

Όταν αισθανόμαστε άγχος, φόβο ή αγωνία, ο εγκέφαλός μας αλλάζει λειτουργία και συχνότητα. Στην πράξη, το κέντρο ελέγχου μετατοπίζεται από τον μετωπιαίο λοβό στην αμυγδαλή κι έτσι αναλαμβάνει τον έλεγχο ένα άλλο κομμάτι του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, το Συμπαθητικό Σύστημα. Πρόκειται για εκείνο το τμήμα του αυτόνομου νευρικού συστήματος που είναι φτιαγμένο για να παρέχει ταχεία αντίδραση σε καταστάσεις κατά τις οποίες απειλείται η ζωή μας. 

 

 

Όταν αναλαμβάνει δράση το Συμπαθητικό Σύστημα

  • διαστέλλονται οι κόρες των ματιών 
  • τα περισσότερα από τα περιφερικά αιµοφόρα αγγεία (εξαιρουμένων των αγγείων της καρδιάς) συστέλλονται
  • το αίμα εκτρέπεται σε πιο βασικά όργανα
  • η αναλογία και η κατανάλωση οξυγόνου της καρδιάς αυξάνει
  • το βρογχικό δένδρο διαστέλλεται
  • η σπλαγχνική λειτουργία περιορίζεται και 
  • εκκρίνεται πυκνό σάλιο. 

Το Συμπαθητικό Σύστημα προετοιμάζει το σώμα για έντονη πίεση, αυξάνοντας τη ροή του αίματος προς την καρδιά, εντείνοντας τον μεταβολικό ρυθμό και την αρτηριακή πίεση και ενισχύοντας την εγρήγορση του οργανισμού και τη νοητική δραστηριότητα, αντιληπτικότητα και απόκριση στα ερεθίσματα του εξωτερικού περιβάλλοντος.

 

Είναι πολύ σημαντικό να διαχειριστούμε τις εσωτερικές μας αντιδράσεις προκειμένου να ανταποκριθούμε σε μια κατάσταση με έναν υγιή και παραγωγικό τρόπο.

 

Η αναπνοή είναι το πρώτο βήμα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να διαβεβαιώσουμε το σώμα ότι ο κίνδυνος έχει περάσει και το κέντρο ελέγχου μπορεί να επιστρέψει ξανά στον μετωπιαίο λοβό. Μια άσκηση αναπνοών μάς δίνει την ευκαιρία για μια σωματική παύση, καθώς και τον χρόνο και τον χώρο να σκεφτούμε λογικά και με σύνεση τι πρέπει να κάνουμε στη συνέχεια αντί να δράσουμε με πανικό. 

 

Τι μπορούμε να κάνουμε για να διαχειριστούμε με τον πιο ασφαλή τρόπο μια τέτοια κατάσταση;

Το πιο σημαντικό είναι να έχουμε κατά νου και να μας γίνει συνήθεια η φράση “Κάνε μια παύση”. Μπορούμε, αν θέλουμε και νιώθουμε άνετα, στην αρχή της φράσης να προσθέσουμε το μικρό μας όνομα κι έτσι απευθυνόμενοι στον εαυτό μας να τον ωθήσουμε σε μια μικρή απαραίτητη παύση. Η παύση περιλαμβάνει την παρατήρηση των συναισθημάτων μας και της ενστικτώδους τάσης μας να αντιδράσουμε μέσα από το φοβισμένο κομμάτι του εαυτού μας, ενώ μας δίνει τη δυνατότητα να ανακατευθύνουμε το νου σε πιο χαλαρωτικές, φυσικές λειτουργίες, όπως η αναπνοή και η κίνηση. 

 

1. ΠΑΥΣΗ 
Κάνουμε μια παύση που θα μας δώσει την ικανότητα και την απαραίτητη απόσταση για να παρατηρήσουμε την κατάσταση. 

 

2. ΑΠΟΔΟΧΗ
Αποδεχόμαστε την αντίδρασή μας χωρίς να κρίνουμε αν είναι σωστή ή λάθος.

 

3. ΑΝΑΠΝΟΗ 
Παίρνουμε μερικές διαφραγματικές αναπνοές ή, αν έχουμε την ικανότητα και τη δυνατότητα, προτιμούμε την εναλλασσόμενη αναπνοή.  

 

4. ΚΙΝΗΣΗ
Κάνουμε κάποιες απελευθερωτικές για το σώμα κινήσεις, που βελτιώνουν την κυκλοφορία του αίματος στα άκρα. Τινάζουμε χέρια και πόδια, χορεύουμε για λίγο ή βγαίνουμε για περπάτημα, τρέξιμο ή ποδήλατο.

 

5. ΦΥΣΗ
Αν έχουμε τον χρόνο και τη δυνατότητα ερχόμαστε κοντά στη φύση, μυρίζοντας ένα λουλούδι, αγγίζοντας ένα δέντρο, εστιάζοντας στο τιτίβισμα των πουλιών ή στο θρόισμα των φύλλων.

 

6. ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Διαβάζουμε το αγαπημένο μας ποίημα ή σύντομο κείμενο, ή μια φράση ή πρόταση θετική και αναζωογονητική που έχουμε κάπου πάντα έτοιμη γι’αυτόν το σκοπό. (ίσως και τη sankalpa μας, αν έχουμε κι εφόσον έχουμε εργαστεί πάνω σε αυτήν μέσα από διαλογιστικές πρακτικές.)

 

7. ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ
Κλείνουμε τα μάτια και οραματιζόμαστε το ερέθισμα που μας έφερε σε αυτήν την ταραγμένη κατάσταση σαν ένα μπαλόνι που χάνεται στον ουρανό.

 

Αν στο τέλος αφιερώσουμε λίγο χρόνο, για να παρατηρήσουμε εκ νέου τι συμβαίνει στο σώμα, θα δούμε πως όλα είναι, σίγουρα. διαφορετικά.